İbnü’l-Cevzi Rahimehullah asırlar öncesinden senin bu isyankâr vehimlerine şöyle seslenir: “Ey ahmak! Sen Allah’ın senin hakkındaki takdirini, kâinatı yöneten o muazzam iradeyi kendi dar, cılız ve cahil aklınla tartıyorsun. Oysa O, seni senden daha iyi bilir ve sana senin annenden daha çok merhamet eder. Doktorun neşteri canını yakıyor diye doktora düşman olunur mu?”[1]

Bekletilen dualar, senin Allah ile olan bağını, o tatlı münacatını uzatmak içindir. İbn Ataullah el-İskenderi rahimehullah der ki: “Bazen O, sana verir ama aslında seni mahrum etmiştir (istidrac). Bazen de sana vermez (mâni olur) ama o vermeyişiyle aslında sana en büyük lütfu ihsan etmiştir.”

Suizan, bir insanın sözünü veya eylemini en kötü niyetle yorumlama hastalığıdır ve linç kültürünün(!) temel taşıdır. İnsanlar, ekran karşısında hissettikleri sahte adalet duygusuyla, bir başkasının haysiyetini çiğnemeyi kendilerine hak görebilmektedir. Bu durum, toplumsal yapıda tamiri imkânsız çatlaklar oluştururken, bireyleri de sürekli savunma psikolojisi içinde yaşamaya, kendini gizlemeye veya samimiyetsiz bir uyum göstermeye zorlamaktadır. Ortaya çıkan bu tablo, İslam’ın murat ettiği adil ve merhametli toplum modelinin taban tabana zıddıdır.

Hüsnü zan, safdillik veya dünyadan habersiz olmak demek değildir; aksine, insanı ve olayları okurken adaleti, merhameti ve vicdanı elden bırakmama basiretidir. Bir müminin, kardeşi hakkında aksi ispatlanana kadar hayır düşünmesi, onun hatasını gördüğünde bunu bir tecessüs ve ifşa malzemesi yapmak yerine, şefkatle düzeltme gayretine girmesidir. Sosyal medyanın bizi hapsettiği bu girdaptan çıkıp, insanı eşref-i mahlukat olarak gören o köklü bakış açısına dönmeye ihtiyacımız vardır.

Yol (İslam ya da diğer batıl yollar), yolcu (Mü’minler ya da iman etmeyenler) ve yolculuk (Allah’a kulluk ya da Allah’tan başka ilahlara kulluk süreci) kavramları bir arada düşünüldüğünde ortaya, hepimizin kahramanı olduğumuz bir hikâye çıkar. Fakat bu hikâyeyi, sadece maddî manada düşünemeyiz. ‘Yolculuğun bir de manevi olanı’ vardır ki yol, yolcu ve yolculuk denilince asıl bunları anlamak gerekir. Zira üzerinde söz söylemeye değer ‘asıl yolculuk’ budur.

“Gerçekten bu Kur’an, en doğru olan yola götürür ve iyi işler yapan mü’minler için büyük bir mükâfat olduğunu ve ahirete inanmayanlar için elem dolu bir azap hazırladığımızı müjdeler” (İsra, 9-10).