Fotoğrafların Dili – İmran Kılıç Sevim / 2026 Temmuz / 164. Sayı
Es selamü aleyküm ve rahmetullah. Hamd alemlerin Rabbi, Hakim’i, Melik’i, İlah’ı olan Allah’a azze ve celle , O’nun selamı tüm Nebi’lerin, Rasûl’lerin, ulemanın ve alem-i İslam’ın üzerine olsun. “Fotoğrafın Dili” başlıklı yazımızda bu defa bir şehide şahitliğimden bahsedeceğim. Rabbim muvaffak eylesin. Dilimizdeki düğümleri çözsün, sözümüzü anlaşılır, kalplere dokunur kılsın.
Her zaman kitaplarda okur ya da videolarda izlerdim şehitlerin hayatlarını. Gün gelip de şahit olacağım, aynı sofrada bulunacağım hele de değerli hayat arkadaşım, eşimle yuva kurmamıza vesile olacağı hiç aklıma gelmezdi. Rivayet odur ki; nerede şehit kanı aksa orada gelincik çiçekleri açarmış. Bu yazımda Togo’da açan gelincik çiçeğimizden bahsetmeyi kendime vefa borcu bilirim.
1978’de Gaziantep’te dünyaya açılan gözleri nice afetlere, yıkımlara, taşkınlara ve nice ihtiyaç sahibi, yoksul, yetime tanık olacaktı. O gün atmaya başlayan kalbi kıyamete kadar hep hayır dualarda yad edilerek aramızda yaşıyormuş hissi vermeye devam edecekti. Bir görev olduğu zaman nasılsız, niyesiz sorgulamadan en ön safta görürdük her zaman kendisini. Ne zaman bir ödül verilecek, mükafatlandıracak bir zemin olsa hiçbir göz göremezdi onu. Vazifede hep önde mükafatta her zaman en arkanın da arkasında olurdu. Bir yerde ihtiyaç hasıl olsa kurum, kuruluş, STK hangisi olursa olsun fark etmeksizin hemen yardıma koşardı.
Derler ki; insanın kalbinin büyüklüğü kendi yumruğunun büyüklüğü kadardır. Resul ağabey yumruk kadar kalbine tüm cihanı sığdırmıştı. Sevdiğini yalnız Allah için sever, ne amel yaparsa yapsın sadece Allah’ın rızasını gözeterek ve mükafatını Allah’tan bekleyerek yapardı. Onunla pek çok hadiseye tanık olmama rağmen içlerinden beni en çok etkileyenlerden birisini paylaşmak istiyorum. Tarih 16 Mayıs 2022. Şehadetinden henüz birkaç ay öncesi… Ailesi ile evimizde ağırlamak üzere kendisini davet etmiştik. İkindi vakti sonrası için karar kılmıştık. Her hareketinde vakar ve samimiyet nişaneleri gördüğümüz, çoğu kes sofrasına, evine misafir olduğumuz abimiz verdiği sözden asla dönmeyen ve sözleştiği her işe Allah’tan bir mâni olmadığı sürece tam vaktinde riayet eden birisiydi. Bu defa bekletmişti bizi. Tedirgin olmaya başlamıştım. Yıllardır ilk defa gecikmesine şahit oluyordum. Hanımı ile iletişime geçip durumu öğrenmek istedim. Gecikmelerinin sebebini sorduğumda;
– “Hazırlandık. Kapıdaydık ki bina boşluğunda yavru kedi sesleri duydu. Muhtemelen düşmüşler. Anneleri de onları arıyor. Resul Bey çatıya çıkıp tırmanma ekipmanlarını kurdu. Bina boşluğuna indi. Yavru kedileri kurtarıp annelerine teslim ettikten sonra geleceğiz inşallah.” dedi ve selamlaştık ve kapattı telefonu. Yavru birkaç kedi için saatlerce uğraşan merhamet dolu bir yürek. Şimdilerde tekmeleme, kafalarını koparma, öfkesini dilsiz kullardan çıkarma, modern hayata ayak uydurma(!) amacıyla ilaç, kozmetik gibi alanlarda kobay olarak kullanılan sayısız hayvana yapılanlardan sonra ne çok arar olduk senin merhametini.
Dâvud bin Salih bin Diner el Tîmar’ın annesinden rivâyet edildiğine göre o der ki: Bir gün eski hanımefendim benimle Hz. Aişe’ye biraz herse gönderdi. Hz. Aişe’yi namazda buldum. Elinde bulunanı koy diye bana işaret etti, (ben de koydum) bir kedi gelip o, herseden yedi.
Aişe radıyallahu anha namazı bitirince kedinin yediği yerden, o da yedi ve Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem “-Kedi necis değildir. Çünkü o, aranızda dolaşanlardandır” buyurdu. Ben Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem ’i kedinin artığı ile abdest alırken de gördüm” dedi.[1]
İşte o gerçekten Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem ‘in izinden gidenlerdendi.
Ülkemizde yaşanan depremlerde, yangınlarda arama kurtarma gönüllüsü olarak her daim en ön saftaydı. Allah’ın izniyle 2020 Elâzığ depremi başta olmak üzere depremlerde pek çok afetzedeyi tekrar ailesiyle buluşturdu. Yangından etkilenen insanlara, hayvanlara, hatta börtü böceğe dahi merhem olmaya çalıştı.
Takvimler Temmuz 2022’yi gösteriyordu. Herkesin Kurban Bayramı heyecanı yaşadığı o günde bir haberin uğultusu sardı her yanımızı. Afrika Togo’da kurban emanetlerini dağıtmak için gittiği bölgede, dağıtım güzergahında toprak yolda giderken arabaların çıkardığı toz nedeniyle görüş mesafesinin kapanması nedeniyle, dar yolda karşıdan gelen araçla kendilerinin bulunduğu aracın kafa kafaya çarpışmasıyla elim bir kaza sonucu Resul Çerezoğlu vefat etti. Vefatı yüzlerce insanı sarstı. Cenazesi yine yüzlerce insan eşliğinde kılındı. Öyle ki mezarlık doldu taştı. Diğer illerde gıyabi cenaze namazları kılındı. Hüseyin Oruç’un dediği gibi; “O cenneti arıyordu. Kimsenin adını bilmediği bir Afrika ülkesinde aradığını buldu.”
“Herkes gidecek, ben burada kalacağım.”
Yola çıkmalarına kısa bir süre kalmasına rağmen pasaportu çıkmamıştı. “Herkes gidecek, ben burada kalacağım.” Diye üzülüyordu. Israrları sonucu genel merkez İçişleri Bakanlığı nezdinde girişimlerde bulunarak süreci hızlandırdı. Kimsenin adını bilmediği Togo’ya o gönüllü gitmek için can atıyordu. Duamız temennimiz odur ki Rabbimiz bizlere razı olduğu zaman ve zeminde emanetimizi teslim etmeyi nasip etsin.
Resul Bey’le uzun yıllar mesai arkadaşı olmamıza rağmen onun hakkında hayırdan başka bir şeye şahit olmadım ve duymadım. Şimdi bazılarda yad ediyoruz kendisini. Değişen hiçbir şey olmadı. Hala herkes hayırla yad eder. Ne şerefli bir ölüm! Allah yoluna adanmış, Allah’a vakfedilmiş bir ömrün, amellerin sevimlisini gerçekleştirirken Allah’a sunulması. Çünkü Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem; “Âdemoğlu Kurban Bayramı günü Allah’a kurban kesmekten daha sevimli gelen bir amel işleyemez”buyurdu.[2]
İşte o bizim çoğumuzun adını bile ilk defa duyduğu, haritada yerini bile bilmediği Togo’da açan gelincik çiçeğimiz.
Kara gözlerinde mahmurca gülüş
Gayrı uyanılmaz uykunda mısın?
Kanın cemre gibi toprağa düşmüş
Şehadet yolunun ufkunda mısın?
Çizgilerle dolu ellerin yüzün
Otuzunda mısın? Kırkında mısın?
Bizi yalnız koyup göğe süzüldün
Acın dayanılmaz farkında mısın?
Allah’ın arzında, ismini bilip-bilmediğimiz bütün şehitlerimiz anısına…
[1]. Ebû Dâvûd, Taharet, 38/76
[2]. Tirmizi, Edahi,1.
